چونان بادبادکی ام
بازیچه ی دستان کودکی بازیگوش
نخم را رها کن خدای خویش خواه کوچک !
دلم لک زده بر باد روم ...
+ نوشته شده در شنبه ۱۴ فروردین ۱۳۸۹ ساعت 16:31 توسط آرمان
|
چقدر خوب بود اگه ...
همه ی آنچه که به ذهنم می رسد و دیگر هیچ!
پا به هستی گذاشته ایم که بخندیم یا بگرییم؟ این مرگ است که بر ما سایه افکنده یا حیاتی است دوباره؟یک طرف زیبایی است و طرف دیگر درهم شکستگان و پایمال شدگان. هر قدر هم این کار دشوار باشد من می خواهم به هر دو طرف وفادار بمانم.
من از همه رنگ ها آزاد شدم و دیگر سرنوشت روح خود را به سرنوشت هیچ عقیده ای پیوند نمی زنم. من می دانم که مقام عقاید پایین تر از مقام یک روح خلاقه است.
نوشته‌های پیشین
- دی ۱۳۹۰
- دی ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- فروردین ۱۳۸۹
- اسفند ۱۳۸۸
- تیر ۱۳۸۸
- خرداد ۱۳۸۸
- فروردین ۱۳۸۸
- اسفند ۱۳۸۷
- دی ۱۳۸۷
- آبان ۱۳۸۷
- شهریور ۱۳۸۷
- مرداد ۱۳۸۷
- اردیبهشت ۱۳۸۷
- اسفند ۱۳۸۶
- بهمن ۱۳۸۶
- دی ۱۳۸۶
- آذر ۱۳۸۶
- آبان ۱۳۸۶
- مهر ۱۳۸۶
- شهریور ۱۳۸۶
- مرداد ۱۳۸۶
- تیر ۱۳۸۶
- خرداد ۱۳۸۶
- اردیبهشت ۱۳۸۶
- فروردین ۱۳۸۶
- اسفند ۱۳۸۵
- بهمن ۱۳۸۵
- دی ۱۳۸۵
- آذر ۱۳۸۵
- آبان ۱۳۸۵
- مهر ۱۳۸۵
- شهریور ۱۳۸۵
- مرداد ۱۳۸۵
- تیر ۱۳۸۵
- خرداد ۱۳۸۵